„Jedz i biegaj” Scott Jurek – co na kartach piszczy

Lubię czytać, jestem fanką książek. Bardzo lubię nurzać się w klimatach postapokaliptycznych. Czasami sięgam po jakiś kryminał czy thriller. Rzadko natomiast sięgam po książki „biograficzne”, opisujące żucie autentycznych osób. Nie kręcą mnie po prostu. A tu na ostatnie urodziny sprezentowano mi książkę wegańskiego ultramaratończyka Scotta Jurka. Nie pozostało mi nic innego jak ją przeczytać.

Książka jest napisana ciekawie. Każdy rozdział to opis jednego biegu, bądź istotnego wydarzenia z jego życia, które miało na niego ogromny wpływ. Dzięki tej książce poznajemy narodziny jednego z najbardziej utytułowanych amerykańskich ultramaratończyków. Czujemy słony smak porażki, strach oraz zmęczenie. Doświadczamy łez szczęścia gdy Scott kolejny raz zwycięsko przekracza linię mety. Poznajemy biegacza, który po morderczych biegach siedzi na mecie i wta każdego, nawet ostatniego zawodnika.

Poza relacjami z zawodów, każdy rozdział kończy się krótką życiową poradą dotyczącą biegania oraz przepisem kulinarnym.

Trzeba zaznaczyć, że Scott jest ultramaratończykiem pokonującym dystanse ponad 200 kilometrowe stosując dietę tylko i wyłącznie wegańską (i dlatego też chyba dostałam tą książkę 😛 ). Był typowym mięsożercą uwielbiającym grille i fast foody. Poznając jednak coraz lepiej swoje ciało, zauważył że taki sposób żywienia mu nie służy. Krok po kroku stawał się najpierw wegetarianinem a z czasem weganinem. Na koniec każdego rozdziału zapoznaje nas z potrawami swojego autorstwa. Można je nawet spożywać w trakcie biegów (choć na krótsze dystanse myślę jednak, że się nie nadadzą 😉 ) Są nieskomplikowane, szybkie w przygotowaniu. CO dla mnie również istotne to to, że podane jest przez jaki czas potrawa może być przechowywana w lodówce czy zamrażarce. Ilość porcji też jest konkretna, dzięki czemu nie trzeba co drugi dzień stać w kuchni.Na pewno będę z nich często korzystać.

Podsumowując, sama nie kupiłabym sobie tej książki, ale na szczęście od czego ma się przyjaciół, którzy dobrze mnie znają 😉 Jedna z ciekawszych pozycji non-fiction. Polecam wszystkim, którzy lubią bieganie i/lub gotowanie. Myślę, że warto.

Jaglany detoks – moje wrażenia

Między 9-15 kwietnia postanowiłam zrobić sobie jaglany detoks. Przygotowania opisałam tu. Teraz czas na podsumowanie.

Moja pierwsza myśl jaka przychodzi mi do głowy gdy ktoś się mnie pyta: I jak było? jest : Nic specjalnego. Szału nie ma. 

Po pierwsze, nie było to dla mnie trudne. Kasza jaglana nie jest mi obca, często gości na moim talerzu i to w postaci słodkiej jak i wytrawnej. Monotonni też nie było, ponieważ propozycji w książce jest dosyć dużo co nie pozwala się nudzić. Może dlatego też nie czułam tych wszystkich ubocznych skutków, o których inni pisali (np. bóle głowy, nudności). Jedyne co zauważyłam to zmęczenie ale o tym później.

Po drugie, niespożywanie mięsa i kawy też nie jest problemem, bo mięsa na co dzień nie jem, a kawę piję jedną dziennie, więc organizm szoku nie dostał. Może dlatego cudów też nie było? Ja po prostu bardzo podobnie jem poza detoksem, więc za bardzo nie było się z czego oczyszczać?!

Po trzecie, i to jest największy minus jak dla mnie, już drugiego dnia odczułam spadek energii. Zauważyłam to podczas treningu we wtorek, ale ponieważ był to bieg z synkiem w wózku to zrzuciłam winę na tą sytuację, a nie na dietę. Następne dni były jednak jeszcze gorsze. Po pracy nie byłam w stanie na żadne treningi (a nie był to ciężki miesiąc w pracy), co wcześniej nie było problemem. Sobotni poranny bieg był ciężki, a niedzielni był dramatem. 11:11km w 1:14 to czas żółwia. Miałam w planie zrobić 15km, ale chyba biegałabym 2h. Nie był to problem nawodnienia ani pogody. Tydzień później zrobiłam 15:83km w 1:44 przy nawet wyższej temperaturze i generalnie miałam siły na więcej.

Podsumowując, za mało kalorii dla mojego stylu życia. Może „Jaglany detoks dla biegaczy” byłby lepszą opcja. Poza tym nie odczułam żadnych pozytywnych ani negatywnych (poza spadkiem sił) efektów. Może nie miałam się z czego oczyszczać?

Książkę pożyczyłam koleżance i jestem ciekawa jej wrażeń i odczuć. Jej tryb życia i jedzenia jest zupełnie inny od mojego więc może będzie mieć inne wnioski. Ja jestem zadowolona, że postanowiłam i wytrwałam 😀

H2O Półmaraton – relacja

8 kwietnia o 9:00 stanęłam na starcie półmaratonu. Ukończyłam go w czasie 2:15:25. Z pięknym medalem wróciłam do domu. A co działo się w ciągu tych 2 godzin i 15 minut?

Nie jestem poranną biegaczką, a już na pewno nie na takie dystanse. Stresowałam się śniadaniem – czy zjem wystarczająco, czy nie za wcześnie (i będę głodna), czy nie za późno (i żołądek mi się zbuntuje). Wstałam przed budzikiem o 6:00. Jakieś pół godziny później zjadłam standardową owsiankę. Piłam wodę aby nie być odwodniona – to mój problem rano :/ O 7:30 byłam już w drodze po pakiet. Niby się nie stresowałam, a jednak coś tam w brzuchu czułam:)

Założenie biegu było : to tylko trening, ale fajnie by było pobiec go nie gorzej jak Sobótkę rok temu. Starałam nie zejść poniżej 6:20min/km.

Pierwsze 10km było całkiem dobre. Zrobiłam je w 1:01 co jest aktualnie u mnie normą. Spokojny biec bez zmęczenia, na luzie. 11 i 12km to była nierówna walka z wiatrem. Niemiłosiernie wiało w twarz, a z powrotem (była tam agrafka) nie chciało tak samo wiać w plecy. 13-15km jeszcze było OK. Nawet tempo wzrosło. Niestety od 16km to już była walka samej ze sobą. Stopy krzyczały: STOP a kolana im wtórowały. Jedyne co mnie napędzało to cytat z „Biegaj i jedz” Scotta Jurka: Dlaczego? Bo czasami trzeba. Trzeba było dobiec skoro się wystartowało. Żółwim tempem (dosłownie) doczłapałam się do mety.

Jaka ja byłam zmęczona. Marzyłam o ściągnięciu butów i skarpetek, ale wiedziałam, że nie założyłabym ich z powrotem :/ Mimo wody w plecaku, którą ciągle piłam, byłam bardzo spragniona. Cieszyłam się, że mimo chłodnego poranka zostałam w krótkim rękawie. A ten brak mocy? Nic dziwnego, skoro ostatni taki dystans zaliczyłam w październiku, a ostatnio biegałam max. 15km. Cieszę się jednak, że zmieściłam się w zamierzonym limicie i się nie poddałam.

Jaglany detoks czas start

Jutro biegnę połówkę we Wrocławiu – H2O Półmaraton. 2 edycja i tak się szczęśliwie złożyło, że jestem na miejscu i mogę w niej wziąć udział. W związku z tym moja wczorajsza i dzisiejszą dieta jest bardziej weglowodanowa. Dlatego też pomyślałam, że poniedziałek będzie dobrym momentem na rozpoczęcie JAGLANEGO DETOKSU !!!!

Pisałam o tej książce wcześniej. Udało mi się w końcu ogarnąć czasoprzestrzeń więc podejmę to tygodniowe wyzwanie.

Lista zakupów na posiłki poniedziałkowo-wtorkowe zrobiona (msze się tylko z nimi dziś wyrobić, bo jutro sklepy zamknięte :/ ).

Śniadania pierwsze i drugie, obiady i kolacje mam zaplanowane. Piąty posiłek, tzw. przekąskę , jeszcze muszę dopracować – myślę że to będzie jakoś owoc, warzywo, świeży sok lub koktajl zielony. Do tego dojdą woda i herbaty ziołowe.

Ciekawa jestem reakcji mojego organizmu na brak kawy :O Nie jest mi ona potrzebna do oburzenia, bardziej chodzi tu o jej dla i taki rytuał – kawusia dzienne musi być 🙂 Reszta nie jest jakąś nowością. Kasza jaglana w różnych postaciach gości u mnie dosyć często. Myślę że w tym przypadku większy wpływ na mnie będzie miała świadomość samego przedsięwzięcia typu detoks. Stawienie temu czoła i nie poddanie się może być ciekawym doświadczeniem samym w sobie.

Postanowiłam również, że będą codzienne relacje na FB @sportymum_kethryveris i Insta @sportymum_keth , tak więc zapraszam, a na koniec na pewno przygotuję podsumowanie.

STAY TUNED  !!!!

W marcu jak w garncu?? – podsumowanie miesiąca

Marzec zakończył się okresem przedświątecznym. Dzięki temu w sobotę udało się pobiegać dyszkę (w zacnym Żelkowym towarzystwie) i dzięki temu po 4 miesiącach udało się zamknąć miesiąc z wynikiem ponad 100 km 😀 Szału nie ma, ale światełko w tunelu jest. Biorąc pod uwagę to, że zaczęłam ten miesiąc na biegunie zimna, czyli mojej Syberii, przy -18 stopniach C i śniegu po łydki, to jest się z czego cieszyć.

Marzec w ogóle nie zachęcał do spędzania czasu poza ciepłym domkiem, ale charakter trzeba hartować. Zadowolona żegnam się z tym niewiosennym, ale przebieganym i poćwiczonym miesiącem, i czekam co przyniesie kwiecień.

Jaglany detoks – przygotowanie

Z początkiem roku kupiłam sobie książkę Marka Zaremby pt.: „Jaglany Detoks”. Zamiar przeprowadzenia go oczywiście cały czas był/jest 😉 nie było tylko czasu. Chciałam najpierw przeczytać co autor ma do powiedzenia, a także przygotować składniki, żeby nie frustrować się jak mi czegoś zabraknie.

Jakie są moje wrażenia na początek? Jak na mój gust za dużo teorii. Są rozdziały, które mnie ciekawią jak te o równowadze kwasowo-zasadowej czy o właściwościach rozgrzewających/schładzających produktów. Nawet jednak i te wspomniane uważam za za szczegółowe dla laika jak ja. Bardziej przemawiają do mnie podsumowania w formie tabelek czy ostatni rozdział gdzie w krótkich podpunktach wszystko zostało podsumowane. Pozostałe części książki przeczytałam, ale jak już wcześniej wspomniałam zupełnie mnie nie zainteresowały. Szczegółowy wpływ detoksu i zmiany nawyków żywieniowych na pracę poszczególnych organów pozostawiam dla bardziej zainteresowanych. Na moją decyzję te rozdziały nie miały wpływu. Uważa, że można było to napisać bardziej ogólnie a idea byłaby równie dobrze przekazana.

To są moje pierwsze wrażenia po przeczytaniu części teoretycznej. Przede mną zapoznanie się z przepisami oraz zaplanowanie detoksu na 7 dni. Trzymajcie kciuki 😉

Idzie luty podkuj buty – podsumowanie miesiąca

Luty za nami. Jeśli chodzi o bieganie to średnio, żeby nie powiedzieć tragicznie. Biorąc jednak wszystko pod uwagę: pogodę, smog oraz ilość pracy jaka mnie spotkała w lutym, to wcale ten spadek aktywności mnie nie dziwi. W życiu trzeba zawsze podążać za swoimi priorytetami i wartościami. Jasne, dla mnie najważniejsza nie jest praca. Czasami jednak nie ma przed nią ucieczki i wtedy muszę się zastanowić czy warto jeszcze później padając na twarz iść po 20:00 biegać, czy może lepiej zostać w domu i poćwiczyć na macie. W tym miesiącu wybrałam opcję nr 2.

Ma to swoje plusy i minusy. Dla mnie najważniejsze to poczucie, że nie siedzę na kanapie tylko mimo wszystko coś tam dla siebie robię.

Mam nadzieję, że marzec będzie dla mnie łaskawszy i uda się wrócić do regularnych treningów szczególnie, że zapisałam się na 8/04 na H2O półmaraton. Fajnie by było go przebiec z przyjemnością, a nie sapiąc jak parowóz 😉

P.S. Biorąc pod uwagę dwucyfrowe mrozy i śnieg na Suwalszczyźnie na początku marca, mój plan na razie stoi pod znakiem zapytania :/

2 lata treningów w roli mamy

21/01/2018 minęło 2 lata odkąd Żelek jest z nami. Przez te 2 lata wiele się wydarzyło biegowego jak i niebiegowego w moim życiu.

Pierwszy rok, to rok macierzyńskiego, który wydawał mi się bardzo zajmujący, i w trakcie którego wydawało mi się, że ciężko mi jest znaleźć czas i siły na trenowanie. Na szczęście dzięki wsparciu męża i rodziców, a nawet mojej prababci czy chrzestnej, czas ten się znajdował. Siły? Były. A jak nie było to i tak coś tam się znalazło 😛 Dzięki temu ze spokojem i lekkim krokiem zaliczyłam swój pierwszy półmaraton.

Początek drugiego roku przyniósł wymarzoną życiówkę na 10km w czasie 55:38.

Tak lekko i dobrze chyba nigdy wcześniej i później mi się nie biegło. Aga dziękuję za towarzystwo 🙂 Następnie był dramatyczny półmaraton Ślężański (relacja poniżej)

10 Panas Półmaraton Ślężański – relacja

po którym wiem, że bieganie to tak samo nogi jak i głowa. Na początku kwietnia był jeszcze promyk słońca w postaci półmaratonu H2O, a później to już tylko zjazd równią pochyłą zaliczyłam ;( Żelkowe nabieranie odporności w żłóbku dało się mi i K w kość. Przez pierwsze pół roku chorowaliśmy non stop. Tzn. my, bo Żelek dosyć łagodnie to przechodził 😛 DO tego mój powrót do pracy i stres z tym związany miał dosyć duży wpływ na moją psychikę. Na szczęście pomoc z wielu stron pozwoliła mi na poukładanie sobie świata na nowo czego dowodem jest wpis noworoczny.

Ta druga połowa roku już jawiła się w bardziej kolorowych barwach. Treningi były systematyczniejsze i dzięki temu głowa już tak nie świrowała.

Co wspominam z uśmiechem?? Między innymi nasze z Żelkiem wspólne treningi 😀 To do nich teraz tęsknię. To nad nimi się zastanawiam, kiedy już będziemy mogli do nich wrócić. Nie mogę doczekać się kiedy pogoda pozwoli na wspólne bieganie. I ciekawa jestem czy młody da radę jeszcze spokojnie posiedzieć? Czy tempo biegu będzie na tyle szybkie, aby było to dla niego ciekawe?

Pożyjemy zobaczymy. A tymczasem za mną jeden tort dla mojego alergika, i drugi przede mną. To dopiero wyzwania 😀

Podsumowanie stycznia … lepiej późno niż wcale :D

Niby styczeń miał 31 dni a jednak podsumowanie będzie króciutkie. Synek stwierdził, że to idealny miesiąc na siedzenie z mamusią w domu i się pochorował. Aby było ciekawie, zaraził mnie, tatusia swojego (chociaż akurat K ucierpiał najmniej), dziadka (tak, że bez dwóch antybiotyków się nie obeszło) i na koniec babcię 😉

Przez to moje treningi ograniczyły się do minimum. Udało mi się wyszarpać ok.53km biegu. Gdy katar pozwalał trochę pooddychać starałam się walczyć też z moją meduzą brzuszną 😛

W międzyczasie świętowaliśmy 2 rok życia Żelka (ale to będzie w innym wpisie). I tak moje „postanowienie” noworoczne aby nie planować, szybciej się spełniło niż bym pomyślała 😛

A luty? Jaki będzie? Pożyjemy zobaczymy. Na razie zaczął się sporą ilością nadgodzin co skutecznie blokuje moje bieganie w dni powszednie.

Podsumowanie 2017 roku

3/1/2017 i moje cele noworoczne:

  1. Przebiec w ok. 2-2:20 półmaraton ślężański – mimo dramatycznego przebiegu biegu udało się zmieścić w założonym czasie – 2:15
  2. Przebiec w ok.1:50-2 półmaraton nocny we Wrocławiu – niestety angina żłobkowa położyła mnie do łóżka ;(
  3. Zrobić 10km w 50-55min, a 5km w 25minut – dyszka prawie wyszła 55:39 a piąteczka jeszcze poczeka.
  4. Przyłożyć się do treningów okołobiegowych 😛 – a co to są za treningi?

To był ciężki rok. Do mojego powrotu do pracy było OK, wręcz idealnie. Regularne treningi, z biegu na bieg lepsze czasy (10 Wroactive jest tego dowodem). Niestety powrót do pracy dał mi w kość. Mało czasu po niej, sporo stresu oraz żłobkowe różnego rodzaju totalnie zdominowały nasz dom. Dawno tyle nie chorowałam, a jak nie chorowałam to dochodziłam do siebie. A forma leciała na łeb na szyje. Na początku było to powodem sporej frustracji. Dopiero po urlopie poukładałam sobie w głowie co i jak. Najważniejszy był dla mnie czas z synkiem, a jeśli mogłam go połaczyć z bieganiem to było jeszcze lepiej. Dzięki temu przebiegliśmy wspólnie sporo kilometrów i zaliczyliśmy dwa biegi medalowe: Bieg dla Poli i Bieg z Wąsem.

Te wszystkie sytuacje nauczyły mnie jednego: luzu w ramionach. Nie jest to łatwe, nie zawsze go mam. Są chwile kiedy szlag mnie trafia, że coś co zaplanowałam mi nie wyszło, ale i z tym uczuciem radzę sobie coraz lepiej.

Jakie plany na ten rok? Chcę biegać dużo, chcę dorzucić więcej ćwiczeń ogólnorozwojowych oraz dodać choć trochę rolowania. Gdzie konkretne biegi czy czasy? – ktoś może zapytać. Nie ma!! Do wszystkiego podejdę spontanicznie. Na biegi na razie nie zapisuję się z dużym wyprzedzeniem, bo wiem, że planowanie mi nie służy. Najwyżej zapłacę więcej. Nie chcę jednak podsycać uczucia o kolejnym niezrealizowanym planie.

Takie trochę moje własne, prywatne CARPE DIEM  😀