Back on track 4 – uroginekolożka jeszcze raz

Minął ponad miesiąc od faktycznego powrotu do ćwiczeń, przerywanego świętami i chorowaniem Żelka :/ Dlatego też umówiłam się na kontrolną wizytę do uroginekolożki Marty Soloch aby ponownie sprawdzić mięśnie dna miednicy, tym razem przy wysiłku. Zaciskając mięśnie na różne sposoby: długo, krótko i utrzymując napięcie przez jakiś czas, sprawdzała swoją rękę siłę tego napięcia. Wszystko jest w jak najlepszym porządku. Sytuacja po 2 ciążach jest bardzo dobra. Dostałam pozwolenie na powrót do biegania 😀 Jedynym problemem jest mięsień gruszkowaty prawy. On od zawsze sprawiał mi problemy, ale teraz przynajmniej wiem jak się nazywa 😉 Marta mi go rozmasowała i powiedziała jak go rozciągać i masować w domu. Będę się stosować do zaleceń i z iskierką w oku czekam na najbliższe truchtanie 🙂

Back on track – wizyta u uroginekologa

Po standardowych 6 tygodniach połogu i wizycie u ginekologa, który potwierdził, że wszystko jest OK, zapisałam się na wizytę do poleconej uroginekolożki Marty Soloch. Prowadzi ona studio Fizjo Intima Lady https://www.facebook.com/fizjointimalady/ i poleciła mi ją Ewa Grajewska z BuggyGym Wrocław. Na wizytę można iść samej albo z dzieckiem, nie ma z tym problemu 🙂 dlatego ja poszłam z Dzidziolem, co by nie tracić później popołudnia ze starszakiem.

Marta najpierw zrobiła ze mną wywiad aby dowiedzieć się co nieco o mnie, o tym jak przebiegały obie ciąże, jak aktywna byłam przed, w trakcie oraz do jakiej aktywności chciałabym wrócić po ciąży. Następnie podotykała i posprawdzała moje mięśnie brzucha oraz miednicy. Poobserwowała jak oddycham i napinam te mięśnie. Werdykt: mogę wrócić na fitness, ale najlepiej dla świeżo upieczonych mam aby dalej chronić brzuch i miednicę, i w połowie listopada zacząć marszobiegi. Jednie co mam zrobić przed rozpoczęciem biegania to wrócić do niej i zrobić jeszcze próbę wysiłkową.

Z tymi pozytywnymi wiadomościami wróciłam szczęśliwa do domu i gotowa na kolejny krok.

Back on track – pierwsze kroki

Gdy 5 września 2019 o 11:30 lekarz spokojnym głosem oznajmił, że „nie ma co czekać i robimy cesarkę” dwie myśli pojawiły się w mojej głowie:

  • „uff kończymy tą 11-godzinną walkę ze skurczami”
  • „półmaraton śleżański poszedł się…”

Która myśl była pierwsza? Nie mam pojęcia, ale tą o półmaratonie powiedziałam na głos mamie 😉

Do szpitala w teczce z dokumentami wzięłam ze sobą wytyczne od Ewy z BuggyGym dotyczące pierwszej aktywności już w połogu, już na drugi/trzeci dzień. Leżenie na brzuchu, ćwiczenia oddechowe wraz z aktywacją mięśnia poprzecznego brzucha czy dna miednicy są możliwe, nawet świeżo po cesarce, jeszcze w szpitalu. Plan był ale głowa i ból i zrobiły swoje. Nie udało się. Nie zrobiłam nic, nawet palcem nie kiwnęłam 😉 Ale ale ja?? Nie no ja? Wrócę do domu, na spokojnie i ruszam z kopyta 😀 Wróciłam i … poczekałam do zdjęcia szwów i … poczekałam do indywidualnych konsultacji z Ewą właśnie (czyt. 1,5 tygodnia leżakowania i zbijania bąków 😀 ).

Wizyta Ewy pozwoliła mi poukładać sobie wiedzę teoretyczną i spróbować praktycznie ją zastosować pod jej kierunkiem. Dzięki niej mam trochę lepsze wyobrażenie jak aktywować wcześniej wspomniane mięśnie przez samo ich napinanie w pozycji leżącej. Nie jest to proste i fakt że nie ma widocznego ruchu powoduje moją frustrację, bo nie wiem czy faktycznie coś robię czy nie 😛 Na szczęście kolejne ćwiczenia już są bardziej widoczne co ułatwia sprawę: kołysanie miednicą czy mosty na ramionach,

Założenie, że będę to robić codziennie po kilka serii się trochę nie udało :/ Nieodkładalny i nienajedzony ssak trochę mnie ograniczył. To co się daje robię przed snem w łóżku (poza mostami). Staram się też to robić normalnie w dzień ale nie zawsze się udaje. Czego żałuję najbardziej to tego, że za mało leżę na brzuchu. Jest to jednak pozycja, której nigdy nie cierpiałam więc pewnie dlatego zawsze znajdzie się wymówka 😛

Ale ale jak zawsze tak i teraz mam postanowienie poprawy, i zaczynam … znowu. K poszedł do pracy po 4 tygodniach bycia ze mną, tak więc my z Dzidziolem zaczynamy układać sobie plan dnia, w którym znajdzie się miejsce m.in, na ćwiczenia. Szczególnie, że chcę jak najszybciej wrócić do biegania. Ale to będzie zależało od wizyty u uroginekologa . Postaram się zamieścić o tym osobny wpis.

Trzymajcie kciuki za wytrwałość.

Ciąża ciąży nierówna

Tak jak powtarza się, że każde dziecko jest inne i nie należy ich porównywać (nawet wśród rodzeństwa), tak każda ciąża to niepowtarzalny stan.

W poprzedniej ciąży byłam bardzo aktywna (tak, teraz wiem, że to była bardzo duża aktywność, choć wtedy myślałam coś innego 😉 )pomimo mrozów na końcówce. Zero typowych dolegliwości ciężarnych, waga wzrosła książkowo. W tej już tak różowo nie było. Początek to pobyt w szpitalu ze świńską grypą, osłabienie organizmu przed i długo długo po (prawie 3 tygodnie dochodzenia do siebie). Co za tym idzie mała aktywność fizyczna i spadek kondycyjny, którego już nie byłam w stanie nadrobić. Ogólnie dużo mniejsza aktywność z tego powodu jak i szybko i długo pojawiających się upałów, odbiły się na mojej wadze. Niby centymetrowo nie było aż tak źle, ale kilogramy poszybowały w górę. Głównie w brzuchu, ale nie tylko za sprawą Dzidziola (który był o 800g większy od brata), ale i za sprawą dogadzania sobie 😛 Aktualnie zostało mi 5-6 kg do zrzucenia, co przy 18 nadprogramowych i tak już nie jest źle, ale jednak coś tam zostało. Do tego dwa różne porody: wtedy naturalny teraz cesarka to kolejny aspekt wskazujący na zróżnicowanie.

Mimo wszystko przede mną jak i teraz droga powrotna. Cele są, choć chyba ulegną małej modyfikacji (jak zawsze), zapał jest, teraz tylko ostatnie check-ups lekarskie i u fizjo, i będzie można „szaleć” 😀 A jak? O tym niebawem.

Podsumowanie roku

Grudzień to taki miesiąc, który prowokuje podsumowania. Na początek suche fakty:

  • całkowity dystans to 1088 km
  • najlepszy miesiąc to sierpień z 140km
  • spalonych kalorii ponad 104000

Rok 2018 był całkiem udany. Zdrowotnie o wiele lepiej niż w zeszłym. Żelek złapał odporność i już nie przynosi co i rusz wirusów powalających rodziców 😉 Dzięki temu nie rezygnowałam tak często z zawodów jak w zeszłym roku. Postawiłam jednak więcej na bieganie dla biegania i korzystałam więcej z wózka biegowego. Z jednej strony młody już jest coraz starszy, cięższy, a siedzenie w wózku zaczyna go nudzić. Z drugiej strony, coraz łatwiej mu wytłumaczyć ile to potrwa i zapewnić zajęcie na czas przejażdżki. Dlatego też starałam się jak najbardziej z tego korzystać. Do biegania w parze dorzucałam oczywiście treningi indywidualne dla zdrowia psychicznego 😉 i starałam się nie zaniedbywać treningu funkcjonalnego. To ostatnie idzie w kratkę, ale myślę, że nie jest tak źle. Udało mi się nawet zapisać do trenera personalnego o czym pisałam tu. Dzięki niemu trochę wiedzy teoretycznej oraz ciekawych pomysłów na nowe ćwiczenia wpadło.

Jeśli chodzi o zawody to dwie połówki są zaliczone: H2O i Nocny oczywiście. Zaliczyłam też sporo biegów na 5 i 10km, w tym kilkakrotnie w towarzystwie Żelka. Niby bieganie z wózkiem jest coraz częściej spotykane, ale jednak nadal wywołujemy sensację 😀

Mój talent do gotowania również starałam się z, myślę, powodzeniem rozwijać. Zrobiłam sobie detoks tu. Nie jest to moja bajka i chyba więcej tego nie powtórzę. Cały czas staram się rozwijać moją dietę wegetariańską. Wydaje mi się, że idę w dobrym kierunku choć potknięcia są czasem większe, czasem mniejsze.

I co chyba najważniejsze to moja ZMORA w tym roku prawie wcale się nie odzywała. Mogę powiedzieć, że 90% czasu JEJ nie było 😀

Daje mi to wszystko nadzieję, na jeszcze lepszy, nadchodzący 2019 rok.

Maska antysmogowa a bieganie

Pod koniec zeszłego sezonu grzewczego postanowiłam, że w nowym zaopatrzę się w maskę antysmogową. Uczucie, że mam język w smole po bieganiu nie należał do najprzyjemniejszych i nie chciałam tego więcej doświadczać. Poczytałam, posprawdzałam i stwierdziłam, że wolę zainwestować w maskę jednorazową na cały sezon, niż wymieniać co i rusz filtry. Moim zdaniem maska jednosezonowa jest lepsza, ponieważ nie muszę się zastanawiać czy już filtr jest do wymiany czy jeszcze nie. Problem techniczny przy zakładniu go również odpada. Jeśli chodzi o cenę, to tego typu maski w takich przedziałach cenowych są więc tu jakby nie było nad czym debatować. Zostało mi tylko zmierzyć się i wybrać wzorek 🙂 Padło na nadruk z pandami 🙂 Myślę, że jak już mam w tym biegać po ulicach i wzbudzać powszechne zainteresowanie to ułatwię innym sprawę i będę się jeszcze bardziej rzucała w oczy 😀

Mam już za sobą dwa biegi. Każdy z nich to ok. 10km (plus minus). Wszystkie przy temperaturach w okolicy 0-5 stopni. Jak wrażenia? Generalnie jestem mile zaskoczona. Spodziewałam się, że będę ledwo dychać, że nawet spokojny bieg zamieni się w walkę o oddech. Na szczęście się pomyliłam. Oba biegi wspominam dobrze. Tętno było może ciut wyższe niż gdybym biegła bez maski, ale nie czułam dyskomfortu. Mimo wszystko interwałów czy innych wymagających jednostek treningowych bym w niej nie robiła. W takich sytuacjach stawiam na bieżnię na siłowni.  Owszem samo uczucie maski na twarzy nie jest wspaniałe 😉 Dziwnie mi szczególnie na grzbiecie nosa. W tym miejscu jest blaszka które dopasowuje się do nosa i do niego przylega. Dziwne wrażenie z tego powodu, no ale nikt nie mówił, że będzie idealnie. Największy minus to skraplanie się wewnątrz maski. Mimo posiadania zaworu odprowadzającego wilgoć przy takim wysiłku jest to nieprzyjemne. Wiem jednak, że jest to generalnie problem tego typu masek więc na to chyba nie ma rady :/ Do tego jak ktoś ma katar to on niestety spływa intensywnie i trzeba by co jakiś czas odsuwać maskę aby się wycierać, a to trochę nie ma sensu.

Podsumowując, myślę, że warto zainwestować w tego typu rzecz biorąc pod uwagę co dzieję się za oknem. Jak na razie przyszłość nie zapowiada się z czystym powietrzem więc myślę, że jeśli można choć trochę zminimalizować  skutki uboczne to trzeba z tego skorzystać. Ja kupiłam maskę Cambridge.

Ja polecam ale każdy myślę musi sam do tego dojrzeć 😉

 

 

 

Podsumowanie miesiąca – listopad

Październik zakończył się choróbskiem, a listopad nim zaczął. W sumie chorowałam około miesiąca. Masakra. Nie obyło się bez antybiotyku, z anginą to już nie była zabawa. Na szczęście antybiotyk trafiony i nic nie wróciło 😉 Chciałabym powiedzieć, że w związku z tym wróciłam na szybkie tory biegania, ale tak nie jest. Listopad i grudzień to są miesiące, które cechuje duża liczba nadgodzin w pracy. Najczęściej wracam do domu po 10 godzinach i nie ukrywam, że często padam na pysk. Jasne, że bieganie dodaje sił i pobudza organizm wbrew pozorom, ale jednak stawiam na pierwszym miejscu spędzenie tych resztek dnia z Żelkiem i K. a dopiero później zastanawiam się czy: pobiegać, poćwiczyć, zrobić obiad czy paść na kanapę 😉 Staram się każdego dnia coś z tego zrobić, ale nie zawsze się udaje 😉

Ten miesiąc to jedynie 52km przebiegnięte w tym kolejne zawody z cyklu City Trail w tandemie wózkowym 😉 Do tego trochę pospacerowaliśmy z młodym, choć po przedszkolu on ledwo żywy, a i pogoda do długich wpraw aż tak bardzo nie zachęca. Mało ćwiczyłam bo niestety gonię w piętkę, ale jestem na dobrej drodze 😉 (jak zawsze 😀 ).

Przede mną teraz baaardzo gorący okres pracowo-świąteczny, ale przerwa bożonarodzeniowa zapowiada się dobrze, czyt. urlop na polskim biegunie zimna. Będzie więc bieganko w mrozie 😀

 

Podsumowanie miesiąca – październik

Słabiutki miesiąc za mną. I pod względem biegowym, i blogowym :/ Jedyne 26km biegu. Zero wpisów przez cały miesiąc. Na szczęście mogę do tego dorzucić sporo ćwiczeń wzmacniających. Niestety zostałam powalona przez chorobę. Kaszel i zatoki nie pozwalają na głębsze oddychanie więc musiałam dać sobie chwilę na dojście do siebie. Jest to też znak, że się zmieniłam. Kiedyś mimo wszystko bym poszła biegać, a teraz uczę się odpuszczać. Tak więc siedzę w domu, gotuję, oglądam seriale i czytam. I mam nadzieję, że szybko wrócę do aktywności 😉

Podsumowanie miesiąca – wrzesień

Tegoroczny wrzesień nas rozpieszcza pogodowo. Nie do końca przez to biegało się dobrze, ale na pewno lepiej niż w sierpniowych upałach 😉 W sumie pokonałam 133km, z czego 102 przebiegłam. Do tego dorzuciłam min. 2 godzinne treningi siłowe w tygodniu, z czego raz w tygodniu z treneiro. Poza tym bardziej skupiam się na tym co jem i w jakiej ilości. Jest to upierdliwe, ale powoli wyrabiam nawyki.

Myślę, że ten miesiąc mimo pracy i obowiązków domowo/rodzinnych mogę z czystym sumieniem zaliczyć do udanych.

 

Bieg Koguta 2/09/2018 Oława – relacja

Bieg Koguta to jeden z nielicznych biegów poza Wrocławiem na który jeżdżę. Oczywiście dlatego, że Oława jest bardzo blisko 😉 Nie przepadam za logistyką wyjazdową, a szczególnie jeśli w planie mam start z Żelkiem. Bieganie z wózkiem to dla mnie spore przedsięwzięcie, więc wolę nie dodawać do tego jeszcze kilometrów dojazdowych.

Pakiet odebrałam dzień wcześniej. Przypadł do gustu młodemu i w trakcie samego biegu również go zajmował (oglądał książeczkę, z linijki odblaskowej zrobił sobie lornetkę, a frotkę miał na ręce 😀 ).

W nocy mocno padało, a ja nie miałam dopasowanej folii do wózka, dlatego też nasz wspólny start stał pod znakiem zapytania do samego wyjazdu.

Niedziela przywitała nas chmurami i brakiem słońca, ale znaki ze stron pogodowych mówiły, że padać już nie będzie ( i nie padało uff). Spakowałam prowiant Żelka – dwie bułki, chrupki kukurydziane, paluszki, banana i jaglankę oraz zapas wody. Do tego obowiązkowo ulubione piosenki Żelka na telefonie (m.in. Mucha w mucholocie, Kaczuszki, Stary niedźwiedź itp.).

Równo o 11:00 wystartowaliśmy. Udało mi się zauważyć jeszcze dwa inne rydwany i polecieliśmy. Kilometry mijały nam ekspresowo. Ze zdziwieniem patrzyłam na tempo na zegarku. Tętno też jak na bieg z wózkiem było niezłe.

Podekscytowany Żelek nie był w stanie zasnąć (choć zazwyczaj to jego pora drzemki), ale na szczęście nie marudził. Był bardzo grzeczny, śpiewał i machał kibicom. Trasa na bieg z wózkiem idealna. Asfalt cały czas, i to w bardzo dobrym stanie. Jedynie między 4:50km a 5:50km, na wysokości pól, było dziurawo i musiałam zwolnić, ale pamiętałam o tym fragmencie, i byłam na niego przygotowana. To wszystko przyczyniło się do super czasu osiągniętego na mecie. 1h03 to czas jakiego nigdy nie osiągnęłam biegając z wózkiem. Lekkość w nogach i super atmosfera dały mi wiarę, że to jeszcze nie koniec naszych wspólnych biegów 🙂